Afbeelding voor aandacht – Bron: Pinterest.
Gisteren
Er weer een rustig dagje van gemaakt. Me buiten geïnstalleerd met laptop, boekje en haakwerk. Ik heb eindelijk voor mijn blog alle geplande posten al kunnen voorbereiden. Heb bezoek gehad en lekker geklets met de buurman. Dus er is serieus gebabbeld, er is gezeverd, en er is gelachen. Meer moet dat toch niet zijn?
Ik heb ook mijn parasol terug gevonden. Gelukkig maar want kon hem weer gebruiken. ’s Morgens bibber ik er van de kou in de wind en schaduw en na de middag zit ik er te stoven 🤣🤣🤣. Maar zit er wel graag.
Na de lunch even aan de Ollieminator gehangen en gelezen. Wel geteld een blad 🤣🤣🤣. Hierna nog even op bankje gezeten maar van lezen kwam niet veel meer in huis. De vermoeidheid begint er weer stilaan in te kruipen, nog niet echt heersend maar ik begin het wel te merken aan kleine dingen, die net iets meer moeite kosten of aan de manier waarop ik dingen begin uit te stellen.
Een ding heb ik niet uitgesteld. Ik heb de aanvraag tot erkenning van mijn “handicap” ingevuld en verstuurd. Ondanks dat ik alleen een erkenning aanvroeg kwam de parkeerkaart er automatisch bij. Ben benieuwd wat het resultaat zal zijn.
Langs de ene kant heb ik geen zin in al die heisa, langs de andere kant ik heb nooit van een tegemoetkoming of vermindering kunnen genieten. Het zou dus mooi zijn om nu wel eens te “mogen”.
Avondeten
Ik was sowieso van plan om iets met tomatensaus te maken en toen de buurvrouw me dan een halve venkel aanleverde was de keuze snel gemaakt. Venkel met gehakt en tomatensaus. Met gepofte aardappel uit de microgolf. En dat het weer gesmaakt heeft. Gelukkig heb ik ook weer een beetje plezier in het koken.
Ik had dinsdag ontdekt dat ik de USB-kant van de oplaadkabel van de camera van het vogelvoerhuisje gefrituurd heb door er water op te lekken. Had een mailtje gezonden naar de winkel maa de kabel was niet apart te verkrijgen. Dus maar heel erg stout gedaan en een tweede voederhuisje aangekocht en dat is vandaag aangekomen. Het staat al netjes op zijn plek, naar de andere camera gericht. Dus alles er tussen staat nu zeker en vast op de gevoelige plaat.
Vandaag
Gevoel
Ergens blij dat ik nog een paar dagen heb om te rusten. Het waren weer emotionele dagen, waarin ik weer een stukje moest rouwen. Je bent geen volledig mens meer, je bent nu een persoon met een handicap ( als ik erkend wordt natuurlijk). Het maakt toch dat je anders naar jezelf kijkt. Je gaat jezelf vergelijken met een jaar geleden wat toen nog ging en wat nu nog met al dan niet met moeite gaat. En ben eigenlijk vanmorgen ook wel opgestaan met een lichte hoofdpijn. Dus maar vandaag even rusitg aan.
Plannen
Dag 1 van de nieuwe maand en ik wil ze ineens goed inzetten met een “stevige” wandeling. afhankelijk van hoe hoofd evolueert. Ik denk dat ik aan partner ga vragen om nog eens tot de dijk te wandelen en er een blokje van te maken. Als het natuurlijk geen smeltweer is. Dan is het niet gezond voor mij noch voor de hondjes. Ik kijk wel.
Lachgangers,
Op deze dag van de arbeid laat jullie lachspieren eens extra werken en schenk die betoverende glimlach aan iedereen, die je voorbij komt vandaag.
Vind je leuk wat je las? Geef me een 👍🏻 of schrijf een berichtje. Laat van je lezen…