Zo zijn we aangekomen bij woensdag.

Afbeelding voor aandacht – Bron: Pinterest.

Gisteren

De halve dag doorgebracht in het UZA. Er is geprikt, enthousiast geroepen naar me en een serieus gesprek gevoerd.

MAAAAR… ik ga jullie niet in spanning houden;

Alle waarden zijn beter dan de vorige keer, die op hun beurt weer beter waren dan de eerste tests ook.

De Ollieminators worden op een goede manier en voldoende gebruikt. Ik voelde me zo goed toen ik buiten kwam, ik had bijna een vreugdedansje gedaan als ik niet zo moe geweest was.

Een klein minpuntje was dat ik de volgende keer dat ik naar het ziekenhuis moet, ik waarschijnlijk toch gebruik zal moeten maken van een rolstoel. Ik doe echt mijn best. Ik kom meer dan een uur op voorhand aan maar in de toestand zoals ik vandaag was, kwam ik echt volledig uitgeput aan op de dienst. En dan nog zulke waarden blazen, wel dat is iets om trots op te zijn, maar die vermoeidheid is toch iets dat we in de toekomst gaan proberen te vermijden. Dus zal die volgende stap wel moeten nemen.

Om de rolstoel al te integreren in mijn gewone leven? Dat vind ik net nog een stapje te ver.

Na de middag toch maar een dutje gedaan. Het lijkt wel alsof mijn twee pelsmonsters een ingebouwde klok hebben. Rond 17u komen ze naar boven en beginnen ze op de straat te letten en iedere passant of arme vogel, die komt eten zal het het geweten hebben dat de straat van hun is 😅😅😅.

Tijdens mijn dutje zijn de beeldjes aangekomen voor de plantenbakken buiten.

Vind ze zelf wel leuk ( 😅😅 anders zou ik ze niet gekocht hebben 😅😅). De rode accententen vind ik wel heel opvallend en een beetje speels zelfs. Operatie bloembak gaat verder 😅.

Avondeten

Had nog paprikasoep en daar een soort van maaltijdsoep van gemaakt door er noedels bij te voegen. Een dikke snee brood met boter erbij en had weer voldoende, warm en voedzaam voedsel.

Vandaag

Gevoel

Het energieniveau is nog altijd niet in plus, denk zelfs nog negatief. Ik wil veel doen maar ik kwam gisteren dus niet verder dan in de relaxzetel zitten en 1 rij haken. En ik vrees voor vandaag.

Plannen

Rusten en rusten en hopelijk laadt die batterij op. Ik vraag me af of het soms aan de batterij ligt of aan de lader. En hoe los je het weer op?

Denk dat het gewoon bij de ziekte hoort en net zoals iemand anders pijnaanvallen of andere symptomen krijgt, is de vermoeidheid mijn kruis om te dragen. Maar kan jullie verzekeren dat het je een kl***gevoel geeft.

Lachgangers,

Het leven heeft zijn ups en downs, maar de kunst bestaat om bij elke down terug te blikken op de ups en met een glimlach weer stap voor stap aan de klim te beginnen.