De week gaat weer in twee.

Gisteren

Na een nacht van onderbrekingen ( bloeddruk meten en twee keer bloedsuiker en nog een pijnstiller) en ontbijt kwam de assistent van de normale chirurg-dokter langs met de melding dat ik naar huis mocht. De papieren waren al opgesteld. En van zodra dit gezegd werd, was het druk om de kamer te verlaten. ik had nog niet eens op mijn benen gestaan.

Gelukkig hielp een heel lieve verpleegster me met aankleden en wassen. En alles inpakken. Ik kon daarna in de wachtzaal op vervoer wachten. Gelukkig duurde dat niet lang. Opgehaald dor mijn partner met een rolstoel. Had ik die lange gang moeten doen met een wandelrek of krukken, was ik waarschijnlijk nog aan het sukkelen geweest. Wel blij dat ik voor een wandelrek gekozen hen. Een het is veel stabieler en twee de kracht van je armen wordt wat meer verdeeld.

Ondertussen is het thuis uitvinden wat werkt en niet werkt. Mijn partner heeft de neiging om nogal in zijn eigen wereldje te leven zodat hij er soms geen erg op heeft dat een handje wel eens zou kunnen helpen. Maar ik leer bij en kom er wel. En anders doen mijn longen het nog wel goed genoeg om te roepen.

Ik had voorzien dat er niet gekookt zou kunnen worden en daarom had ik la op voorhand wat tv-maaltijden gekocht. Partner hoeft ze dan maar diepvries in microgolf te zetten en te brengen.

De eerste tijd thuis was al weer een strijd dus, maar vermoedelijk gaat dat wel beter en beter gaan. Ik heb in ieder geval na de middag een dutje gedaan. Een onderbroken nacht is ok niet alles.

Vannacht was het even zien hoe ik nu weer van het toilet geraakte en een pijnstiller nemen maar ik heb eigenlijk geslapen als een blok. Ik denk dat dat wandelrek en ik nog leuke momenten gaan meemaken.

Lachgangers,

Soms moet je gewoon ondergaan en hopen op een goed resultaat. Had me een maand van zorgen kunnen besparen door me aan die stelling te houden. Maar ik ben er door en raad eens wat ik doe? Juist, ik glimlach al weer.